Rozwiązania budynków rolniczych w oparciu o konstrukcje szkiele­towe montowane z drobnowymiarowych elementów strunobetonowych nasuwały w początkowym okresie pojawienia się tej koncepcji wiele wątpliwości pod względem ekonomicznym. Wysuwane były obiekcje co do racjonalności wprowadzenia elementów z betonu sprężonego do tak małych obiektów, z jakimi ma się do czynienia w budowlach na wsi. Do chwili obecnej utrzymywało się przekonanie, że dziedziną racjonalnego zastosowania konstrukcji z betonu sprężonego są wielkie obiekty o du­żej rozpiętości. Podnoszono ponadto, że produkcja elementów strunobe­tonowych o małych przekrojach będzie znacznie droższa niż produkcja elementów strunobetonowych o dużych przekrojach (np. dźwigarów dwu-teowych o wysokości od 50 do 90 cm), wytwarzanych dotychczas przez nasze wytwórnie elementów strunobetonowych. Porównywanie kosztu jednostkowego 1 m3 wyrobów strunobetono­wych zim3 wyrobów żelbetowych, jak to niekiedy miało miejsce w po­czątkowym okresie stosowania u nas konstrukcji z betonu sprężonego — dałoby wręcz błędne wyniki. Dlatego też uznano za konieczne przepro­wadzenie szczegółowej analizy porównawczej kosztów zużycia materia­łów i nakładów robocizny przy budowie co najmniej kilkunastu różnego rodzaju obiektów rolniczych, obiektów całkowicie wykończonych, wyko­nanych według kompleksowego rozwiązania opartego na drobnowymia­rowych elementach strunobetonowych. W tym celu opracowano szcze­gółową dokumentację projektową łącznie z kosztami kilkudziesięciu róż­nego rodzaju budynków według nowego rozwiązania, jako dokumenta­cję alternatywną do rozwiązań typowych prefabrykowanych powszech­nie stosowanych — dokumentacja została opracowana w Wojewódzkim Biurze Projektów Budownictwa Wiejskiego w Warszawie dla 36 budyn­ków rolniczych. Dla sprawdzenia przydatności nowego rozwiązania w praktyce oraz dla sprawdzenia wskaźników techniczno-ekonomicznych obliczonych teo­retycznie podjęta została decyzja — przed upowszechnieniem rozwią­zań konstrukcyjnych z elementów strunobetonowych w budownictwie rolniczym — realizacji kilkunastu obiektów prototypowych. Równocze­śnie podjęte zostały na szerszą skalę badania (omówiono je w rozdz. 8), na postawie których opracowano projekt normy w zakresie obliczania i stosowania drobnowymiarowych elementów z betonu strunowego (por. 8.4). W latach 1963 do 1965, na podstawie wykonanych obiektów proto­typowych zostały przeprowadzone badania, które w pełni potwierdziły założenia i dane teoretyczne przyjęte w obliczeniach statycznych pierw­szych budowanych obiektów (prototypowych). Co więcej, bardzo ko­rzystne wyniki, jakie osiągnięte zostały na pierwszych obiektach, skło­niły władze budowlane do budowy dalszych obiektów nie czekając na wprowadzenie przepisów obliczania konstrukcji i elementów strunobe­tonowych o małych przekrojach. Do końca 1966 r. wykonano 20 tych obiektów traktowanych jako obiekty doświadczalne. W oparciu o te realizacje oraz o realizację obiektów typowych zesta­wiono w tabl. 10-1, 10-2 i 10-3 — dla celów porównawczych — wszystkie podstawowe wskaźniki techniczno-ekonomiczne. Wskaźniki zestawiono w podziale na budynki gospodarczo-składowe, inwentarskie i mieszkalne. Ogółem do porównania wzięto 56 budynków. Wyliczenie wskaźników przeprowadzono w oparciu o projekty typo­we będące reprezentantami poszczególnych układów konstrukcyjnych jak również w oparciu o niektóre zrealizowane projekty indywidualne, przy czym o wyborze reprezentantów decydował stopień upowszechnienia projektu. Dla uproszczenia wszelkie dotychczasowe konstrukcje występujące w budownictwie rolniczym, m. in. również prefabrykowane żelbetowe, nazwano „tradycyjnymi". Do analizy porównawczej przyjmowano bu­dynki podobne zarówno tematycznie jak również zbliżone do siebie pod względem wielkości powierzchni użytkowej i kubatury oraz rozwiązań funkcjonalnych. Wskaźniki techniczno-ekonomiczne opracowano w od­niesieniu do tzw. „stanów surowych", wychodząc z założenia, że stan­dard wykończenia w budynkach typu tradycyjnego i w budynkach o szkieletach strunobetonowych może być taki sam. Jak wynika z danych z tabl. 10-1, 10-2 i 10-3 przedstawiających wskaźniki techniczno-ekonomiczne, w rozwiązaniach budynków rolni­czych występują zróżnicowane rozwiązania konstrukcyjno-materiałowe. Niecelowe byłoby wyodrębnienie procentowego udziału poszczególnych konstrukcji lub materiałów. Z drugiej strony zachodzi konieczność określenia korzyści płynących z zastosowania lekkich konstrukcji stru­nobetonowych i lekkich wypełnień ściennych oraz przeprowadzenia na tym tle uogólniających porównań. W tym celu po odpowiednim przeanalizowaniu poszczególnych grup tematycznych opracowano tablicę zbiorczą 10-4 przedstawiającą średnio­ważone wskaźniki techniczno-ekonomiczne odnoszące się do trzech za­sadniczych grup budownictwa rolniczego, a mianowicie: mieszkaniowe­go, inwentarskiego i gospodarczo-składowego. Z 13 wybranych do analizy obiektów o konstrukcji strunobetonowej 10 obiektów zostało zrealizowanych i wskaźniki dla tych obiektów zosta­ły opracowane w oparciu o dane praktyczne. Niektóre z tych typów bu­dynków powtórzone zostały w realizacji kilkakrotnie. W tablicy 10-4 zestawiono średnie wartości wskaźników obliczone zbiorczo na podstawie wszystkich wskaźników 56 obiektów oddzielnie dla budynków o konstrukcji szkieletowej z drobnowymiarowych elemen­tów strunobetonowych oraz oddzielnie dla obiektów tak zwanych tra­dycyjnych.