W zależności od ciężaru objętościowego, wytrzymałości i przewodności cie­plnej betony lekkie stosuje się w budownictwie w bardzo szerokim zakresie: od warstw termoizolacyjnych — do konstrukcji przekryć o dużych rozpię-tościach. Porowatość struktury jest czynnikiem ograniczającym zakres stosowania be­tonów lekkich, ponieważ równolegle ze wzrostem porowatości wzrasta ich na-siąkliwość, a zawilgocenie betonu powoduje znaczny spadek jego własności termoizolacyjnych i częściowo — wytrzymałościowych. W zwykłych warunkach, niebezpieczeństwo korozji betonu jest raczej nie­wielkie, istotne pozostaje tu jednak niebezpieczeństwo korozji zbrojenia, szcze­gólnie wskutek daleko posuniętej karbonizacji betonu. Odpowiednio do wpływu środowiska na cechy fizyczne betonów lekkich określa się zakres ich zastosowania i wymagania konstrukcyjne. Konstrukcjami z betonów lekkich nazywamy ustroje, w których — w myśl założeń przyjmowanych do obliczeń statycznych — beton lekki przenosi całość lub część sił wewnętrznych, występujących w ustroju wskutek działania na niego czynników zewnętrznych. W przypadku, kiedy beton lekki nie współpracuje w przenoszeniu sił we­wnętrznych, konstrukcje takie nazywamy konstrukcjami z wypełnieniem lub z ociepleniem z betonu lekkiego. Zakres stosowania betonów komórkowych, betonów z wypełniaczami orga­nicznymi oraz najlżejszych odmian betonów kruszywowych ograniczony jest zwykle następującymi warunkami: wilgotność środowiska nie powinna prze­kraczać 75°/o, konstrukcja elementu powinna zabezpieczać beton przed zawil­goceniem wskutek podciągania kapilarnego lub występującej przez dłuższy okres czasu kondensacji pary wodnej. Jeżeli zachodzi możliwość zawilgocenia lub jeżeli wbudowywany beton jest bardzo mokry, to konstrukcja elementu powinna być taka, aby było możliwe w niedługim czasie wyschnięcie betonu. Pręty zbrojenia w betonach o dużej porowatości wymagają dodatkowego zabezpieczenia przed korozją. Dla betonów kruszywowych o strukturze zwartej, szczególnie o wyższych wytrzymałościach, ograniczenia z uwagi na wilgotność środowiska są na ogół mniej istotne, ważne pozostają natomiast ograniczenia ze względu na agresyw­ność środowiska. Z powodu porowatości kruszywa — kruszywowe betony lek­kie są z reguły mniej odporne na penetrację gazów, niż betony zwykłe o po­dobnie zwartej strukturze. Konstrukcje z betonów lekkich projektowane być mogą jako niezbrojone lub zbrojone. Zakres stosowania konstrukcji niezbrojonych ograniczony jest w za- sadzie tylko warunkami środowiska, w przypadku zaś konstrukcji zbrojonych zaleca się zwykle ograniczenie ich tylko do warunków, w których nie wy- stępują przez dłuższy okres czasu obciążenia dynamiczne. W stosunku do kon- strukcji zbrojonych z betonów komórkowych jest to niewątpliwie słuszne, jeśli natomiast chodzi o betony kruszywowe, szczególnie o wyższych markach, ogra- niczenie to wynika przede wszystkim z braku odpowiednich doświadczeń. Dziedziną podstawowego zastosowania betonów lekkich jest budownictwo powszechne, wzrasta jednak stopniowo zastosowanie ich również i w konstruk­cjach inżynierskich. W budownictwie powszechnym z betonów lekkich wykonywane są ściany, przede wszystkim zewnętrzne, a poza tym stropy i stropodachy oraz warstwy termoizolacyjne. W konstrukcjach inżynierskich znajdują zastosowanie prawie wyłącznie be­tony kruszywowe. Poza konstrukcjami narażonymi na znaczniejsze obciążenia dynamiczne — zakres zastosowania tu betonów lekkich pokrywa się w zasadzie z zakresem zastosowania betonu zwykłego. Stosunkowo niski ciężar objętościo­wy betonów lekkich ma w przypadku konstrukcji inżynierskich szczególnie duże znaczenie. Korzystne wyniki zastosowania betonów lekkich do konstruk­cji żelbetowych wpłynęły na wprowadzenie ich do konstrukcji sprężonych. Za­równo w elementach strunobetonowych, jak i kablobetonowych o większych rozpiętościach wprowadzenie betonu lżejszego o 25°/o jest szczególnie korzystne.