Wiórki drzewne (wełna drzewna) są najbardziej rozpo­wszechnionymi i najczęściej stosowanymi wypełniaczami do produkcji lekkich betonów. W ciągu ostatnich lat zastosowano w produkcji również słomę rze­pakową. Innego rodzaju wypełniacze, jak np. słomy zbóż ozimych, sitowia i trzciny, pomimo pozytywnych prób wykorzystania ich do produkcji betonów lekkich, nie znalazły szerszego zastosowania i w rezultacie nie wyszły poza ramy produkcji doświadczalnej. Wełnę drzewną uzyskuje się przez struganie drewna na specjalnie przezna-czonych do tego celu maszynach, tzw. wełniarkach. W zależności od przeznaczenia rozróżnia się dwa rodzaje wełny drzewnej: opakunkową i budowlaną. Obydwa rodzaje wełny drzewnej mogą być produkowane na tych samych maszynach i z tego samego gatunku drewna. Różnice polegają na wymiarach poszczególnych wiórków wełny. Wiórki wełny opakunkowej są wąskie (1-4--4-3 mm) i bardzo cienkie (0,1-4-0,3 mm), natomiast wiórki wełny budowlanej są szersze (4-f-6 mm) i grubsze (0,35-4-0,55 mm). Do wyrobu płyt wiórkowo-cementowych najbardziej przydatna jest wełna drzewna produkowana z drewna drzew iglastych, takich jak świerk, jodła i sosna, oraz drzew liściastych: osika i topola. Przydatność wełny drzewnej z innych gatunków drzew liściastych jest bardzo ograniczona wskutek zawar­tości w drewnie pewnych substancji organicznych (cukry, garbniki, gumy itp.) wywierających ujemne skutki na właściwości spoiw mineralnych (wiązanie, wytrzymałość) używanych do produkcji płyt. Panujące do niedawna przekonanie, że zawarta w drewnie iglastym żywica ujemnie wpływa na przydatność wełny do produkcji płyt, okazało się błędne. W Czechosłowacji do stosowanej w produkcji wełny świerkowej i jodłowej dopuszczalny jest jedynie 20% dodatek wełny sosnowej. Badania Sandermanna [3.30] wykazały, że największy ujemny wpływ na wy­trzymałość płyt wiórkowo-cementowych wywiera nie żywica, lecz inne zawarte w świeżym drewnie naturalnym substancje organiczne rozpuszczalne w wo­dzie (polisacharydy, garbniki i pewne składniki hemicelulozy oraz ligniny). Wyprodukowane płyty z wełny drzewnej, pozyskanej z drewna bukowego i dębowego, a więc pozbawionego żywicy naturalnej, wykazywały dużo gorsze wyniki wytrzymałościowe, aniżeli płyty wykonane z żywicznego drewna so­snowego. Stwierdzenie to znajduje też swój wyraz w tym, że do produkcji wełny drzewnej przeznaczonej do wyrobu płyt wiórkowo-cementowych zalecone jest stosowanie drewna dostarczanego do wytwórni spławem (drogą wodną), pod­czas którego szkodliwe dla cementu składniki chemiczne drewna są z niego wypłukiwane. Jakość krajowej wełny drzewnej budowlanej, jej wymiary i gatunki drewna, z których należy ją produkować są objęte normą PN-58/D-9400 — Wełna drzew­na. Z wymienionych w normie gatunków do produkcji wełny drzewnej budow­lanej przeważnie stosuje się drewno sosny, w postaci okrąglaków i szczap poz­bawionych kory, zdrowych i nie porażonych grzybami. Wilgotność drewna uży­wanego do strugania wełny nie powinna przekraczać 25%. Wymiary wiórków wełny powinny wynosić: długość 40-4-50 cm, szerokość 4-4-6 mm, a grubość 0,3-4-0,6 mm. Wilgotność wełny przeznaczonej do produkcji nie może przekraczać 22%.