Reklama
A A A

Dom

Rodzaje gruntów. Ze względu na roboty ziemne grunty możemy podzielić następująco: Przez grunty spoiste rozumiemy ta­kie jak glina lub ił, które składają się z cząstek silnie ze sobą powiązanych. Do gruntów niespoistych należy piasek i zwir, a więc grunty z ziaren większych lub mniejszych, pozbawio­nych wzajemnej spójności. To rozróż­nienie ma znaczenie nie tylko przy od­spajaniu gruntu (i przy określaniu kąta nachylenia skarpy), lecz także mówi ono o jego nośności. Oto najważniejsze ro­dzaje gruntów i ich cechy: Ziemia urodzajna. Wierzchnia warstwa aż do głębokości 40 cm, z drobnoustro­jami glebowymi i humusem. Musi ona być usunięta przed rozpoczęciem wszel­kich robót ziemnych; kąt nachylenia skarpy zależnie od wilgotności wynosi 45-60 stopni Grunt lekki Piasek i żwir (o ziarnach do 60 mm), bez lub z minimalnym po­wiązaniem przez domieszki gliniaste lub ilaste. Można go odspajać łopatą. Kąt nachylenia skarpy wynosi 45 stopni Grunt średniocięzki. Niespoiste żwiry o uziarnieniu ponad 60 mm, gruz skalny, otoczaki Odspajamy łopatą lub Widiami do żwiru. Kąt nachylenia skarp wynosi 60 stopni. Grunt spoisty średniocięzki. Mieszaniny piasku i gliny, margiel, less, glina les­sowa. Jeszcze można odspajać łopatą. przez projekt ukształtowania terenu Dlatego z reguły konieczne jest wyko­nanie robót ziemnych umożliwiających planowane zagospodarowanie terenu Zanim będziemy mogli urządzić miejsce do siedzenia na wolnym powietrzu, ścieżkę z płyt lub ogród, musimy zniwe­lować teren lub uformować terasy. Kąt nachylenia skarpy wynosi 60 stopni. Grunt ciężki. Spoisty il, grunt prze warstwiony otoczakami i kamieniami (do 200 mm średnicy), gruz skalny. Odspajanie za pomocą oskardu. Kąt nachylenia skarpy wynosi 60 stopni. Skala lekka. Zwietrzałe lub łupkowate skały, chemicznie zeskalone warstwy piasku lub żwiru, jeżeli można je jeszcze odspajać oskardem i bez materiałów wybuchowych. Kąt nachylenia skarpy wynosi 80 stopni. Skala ciężka. Można ją rozkruszać tylko przy użyciu materiałów wybuchowych. Kąt nachylenia skarpy wynosi 90 stopni. Narzędzia do robót ziemnych. Są to przede wszystkim łopata, szpadel i oskard. Do tego częściowo można zaliczyć narzędzia i sprzęt do robót murarskich. Oto przegląd najważniejszych narzędzi. Łopata. Nadaje się do odspajania grun­tów tylko od lekkich do średniociężkich. Nie należy jej używać do odcinania gruntu. Szpadel. Jest „mocno" wykonany, z prostokątną blachą i uchwytem po­przecznym na końcu. Służy do odcinania darniny i spoistych gruntów, np. przy wykonywaniu rowków drenowych lub wykopów pod lawy fundamentowe. Oskard. Uniwersalne narzędzie do od­spajania ciężkich gruntów i lekkich skal. Oba końce powinny być zawsze naostrzone. Używać tylko oskardów z dobrze osadzonym styliskiem. Widły do żwiru. Wielopalcowe. mocne widły o palcach zakończonych kulkami. Do pobierania i rozdzielania grubego żwiru i okrąglaków nadają się lepiej niż łopata. Motyka szeroka. Ma szeroką blachę, zakrzywioną prostopadle do styliska. Służy do odspajania gruntów lekkich — do średniociężkich. Taczki. Najczęściej z blachy stalowej i ramy z rurek metalowych, koła pneu­matyczne Pojemność ok. 1/12 m3, czy­li 80 I. Przy złych warunkach gruntowych tacz­ki prowadzi się po dylach (30<300 mm, długość ok. 4 m). Grabie stalowe Mają szerokość 30-40 cm o mocno osadzonym stylisku. Służą do wygładzania nierówności po naniesieniu ziemi urodzajnej. Narzędzia pomocnicze. Paliki, łaty po­miarowe z podzialką, ciężkie młoty (np. do rozbijania kamieni lub do wbija­nia palików), sznur (ok. 30 m). wg którego wyrównuje się teren, oraz po-ziomnica. W praktyce wykonanie wykopu obejmuje odspajanie gruntu, ładowa­nie, wywiezienie, wyładowanie w in­nym miejscu. Przy większych wykopach postępuje się w ten sposób, że po zdjęciu i wywie­zieniu ziemi urodzajnej najpierw na całej szerokości wykonuje się rodzaj rowu, aż do przewidzianego przyszłego po­ziomu. W ten sposób osiąga się dwojaką korzyść. Nowo powstały poziom wykopu służy jako „podłoga dla łopaty". Znaczy to, że odtąd odspajany grunt spada na prawie gładką powierzchnię i można go z niej łatwo zebrać łopatą. Wcięcie się w grunt pozwala na bardziej racjonalną metodę odspajania, ponieważ można pracować tylko w pobliżu dna wykopu, posługując się oskardem. Gdy warstwa tuż ponad planowanym tere­nem zostanie rozkruszona, grunt powy­żej leżący spada najczęściej sam. Jest zatem błędne, aby grunt wybierać od góry w dół — praktyczniejszy jest spo­sób „od dołu w górę". Wyrównanie terenu', wyznaczyć linię celowania i przenieść ją na Daliki Terasowanie: nową powierzchnię terenu oznaczyć palikami