Elementy i konstrukcje z betonu sprężonego znalazły zastosowanie w budownictwie głównie w obiektach inżynierskich o dużych rozpię-tościach — jako konstrukcje z betonu kablowego oraz w konstrukcjach prefabrykowanych masowego zapotrzebowania o średnich i dużych wy­miarach — montowanych z elementów strunobetonowych. Zakresem szerokiego zastosowania betonu sprężonego objęte zostało więc budow­nictwo mostowe oraz budownictwo przemysłowe, gdzie konstrukcje z betonu sprężonego okazały się korzystniejsze w porównaniu z dotych­czas stosowanymi konstrukcjami stalowymi lub żelbetowymi. Następną z kolei dziedziną budownictwa, w której beton sprężony w postaci elementów strunobetonowych może znaleźć u nas powszechne zastosowanie, jest budownictwo mieszkaniowe. Za granicą elementy stru­nobetonowe znalazły szerokie zastosowanie w budownictwie mieszka­niowym i produkowane są tam metodami przemysłowymi w nowocze­snych wytwórniach. Dzięki wielkoseryjnej, nowoczesnej produkcji pre­fabrykaty strunobetonowe są tańsze i ekonomiczniejsze niż prefabrykaty żelbetowe. Ogólnie biorąc beton sprężony nie był dotychczas stosowany w bu­downictwie wiejskim poza naszym krajem. Wykonanie u nas kilkudzie­sięciu obiektów wiejskich w ciągu ostatnich trzech lat upoważnia do tego stwierdzenia. Opracowane u nas kompleksowe rozwiązanie charakteryzuje się za­stosowaniem w obiektach wiejskich lekkich szkieletów montowanych z drobnowymiarowych prostych elementów strunobetonowych o odpo­wiednio małej liczbie typów, umożliwiającej długoseryjną ich produkcję w wytwórniach stałych lub w wytwórniach polowych typu przenośnego. Kompleksowość rozwiązania polega tu na opracowaniu asortymentu elementów, opracowaniu szeregu obiektów wiejskich montowanych z tych elementów, oraz opracowaniu technologii produkcji i projektów wytwórni elementów. Tym samym spełnione są wszystkie warunki, jakie są ko­ nieczne do osiągnięcia pełnej kompleksowości rozwiązania w ścisłym te­go słowa znaczeniu. Przyjęta w omawianym rozwiązaniu koncepcja szkieletowa wiąże się w dużym stopniu z tradycyjnymi sposobami wznoszenia budynków wiej­skich z drewna. Duża część obiektów wiejskich drewnianych wykony­wana była w konstrukcji szkieletowej (np. szopy, stodoły, składy itp.), a prawie wszystkie obiekty wiejskie miały szkieletową więżbę dachową. Ponadto są duże rejony kraju, w których wszystkie niemal budynki wiejskie mają konstrukcje szkieletowe (np. budynki inwentarskie, miesz­kalne i inne z tzw. „muru pruskiego"). W porównaniu z konstrukcjami szkieletowymi w budownictwie prze­mysłowym i mieszkaniowym konstrukcje szkieletowe w budownictwie wiejskim charakteryzują się przenoszeniem niewielkich obciążeń, wielo­krotnie mniejszych niż mogłyby przenieść. Przekroje te ze względów technicznych nie mogą być jednak zmniejszone poza pewne wymiary minimalne (np. 25X25 cm w elementach słupowych z żelbetu). Wiele czynników natury konstrukcyjno-wykonawczej, jak: kruchość, mała sztywność i nieodporność elementów na rysy, trudność zmieszczenia w małych przekrojach betonowych grubych wkładek zbrojeniowych z odpowiednim otuleniem oraz trudności przeniesienia naprężeń głów­nych w tego typu drobnych elementach decyduje, że nawet przy mini­malnych obciążeniach zewnętrznych nie udaje się zejść poniżej pewnych minimalnych przekrojów, zgodnie zresztą z odpowiednimi normami i przepisami. Sytuację tę pogarszają warunki transportu, szczególnie niekorzystne w warunkach wiejskich. Podejmowane próby zastosowania do budow­nictwa wiejskiego drobnowymiarowych elementów żelbetowych skoń­czyły się niepowdzeniem, właśnie z powodu dużego procentu zniszcze­nia elementów w czasie transportu. Tego rodzaju kłopoty nie występują w ogóle przy stosowaniu elementów strunobetonowych. Jak dowiodły konkretne realizacje budynków z elementów strunobetonowych nie ma żadnych przeszkód w zastosowaniu przekrojów konstrukcyjnych o wy­miarach 4X6 cm i długości 300 cm, a nawet przekrojów 2X4 cm. Te korzystne możliwości wynikają ze specjalnych walorów technicznych strunobetonu, stawiających go pod tym względem na równi z elemen­tami wykonanymi z materiałów jednorodnych, takich jak stal lub drew­no. Jednorodność cech mechanicznych w strunobetonie uzyskuje się dzięki możliwości wprowadzenia takich naprężeń ściskających w beto­nie, że w żadnym ze stadiów produkcji, transportu, montażu i eksploa­tacji, nie występują w przekrojach elementu naprężenia rozciągające. Ponadto strunobeton odznacza się innymi jeszcze walorami techniczny­mi, jak dużą odpornością na działanie naprężeń głównych rozciągają­cych, zezwalającą na wyeliminowanie zbrojenia poprzecznego (strzemio­na), łatwością rozmieszczenia stali strunowej w przekroju oraz małymi ugięciami konstrukcji. Te właśnie zdawałoby się drugorzędne względy prowadzą do znacznej obniżki zużycia materiałów i ciężaru konstrukcji strunobetonowych w budownictwie wiejskim. Na rozwój budownictwa wiejskiego szczególnie indywidualnego przez dłuższy jeszcze okres czasu wpływać będą w poważny sposób istniejące tradycje budownictwa z drewna. Ten rodzaj budownictwa odczuwa i dłu­go jeszcze będzie odczuwał brak elementów tak uniwersalnych — w za­stosowaniu do szerokiego wachlarza rodzajów budynków rolniczych — jakimi dotychczas były elementy drewniane. Elementy żelbetowe nie mogą spełnić tego zadania nie tylko z powodu dużego ciężaru. Elementy te wymagają ściśle określonych warunków podparcia oraz dotrzymania założonego schematu obciążeń. Stąd trudności w elastycznym ich zasto­sowaniu do różnych budynków i różnych schematów obciążeń, wystę­pujących w związku z różnorodnością układów funkcjonalnych budow­nictwa wiejskiego. Elementy strunobetonowe natomiast — wobec możli­wości symetrycznego sprężenia — spełnić mogą najróżnorodniejsze funk­cje w układzie statycznym budynku. Pracować mogą nie tylko na zgina­nie, ale również na rozciąganie i ściskanie. Przenosić one mogą zarówno momenty dodatnie jak i ujemne, w związku z czym mogą być użyte jako belki wolnopodparte, wspornikowe i ciągłe, o dowolnym — zależnym tylko od warunków statyczno-wytrzymałościowych — rozstawie podpór. Te cechy elementów strunobetonowych — w przeciwieństwie do żelbe­towych — zezwalają na kompleksowe w pewnym zakresie ujęcie proble­mu produkcji elementów budowlanych dla potrzeb budownictwa wiej­skiego, na ograniczenie ilości typorozmiarów, a co za tym idzie na pełne uprzemysłowienie i potanienie produkcji i spełnienie zasady wytwarza­nia elementów na skład. Dodatkowymi zaletami elementów strunobetonowych jest ich mały ciężar oraz cechy wytrzymałościowe, które przynoszą wtórne korzyści ekonomiczne. Nieznaczne ciężary elementów wpływają na poważne zmniejszenie kosztów transportu, co z uwagi na rozproszony charakter budownictwa wiejskiego oraz olbrzymi jego udział w całości gospodarki inwestycyjnej kraju, nabiera pierwszorzędnego znaczenia. Poza tym eli­minuje się potrzebę używania ciężkiego sprzętu przeładunkowego, tran­sportowego i montażowego (w wielu przypadkach montaż prowadzić można wyłącznie pracą ręczną). Ponadto zaprojektowane rozwiązania przewidują montaż konstrukcji ,,na sucho", co umożliwia realizowanie inwestycji w okresie zimowym. Pod uwagę wzięte być muszą również korzyści wynikające z warun­ków eksploatacji konstrukcji strunobetonowych. Elementy tego rodzaju praktycznie nie wymagają żadnej konserwacji. Ich trwałość jest prak­tycznie nieograniczona, a ognioodporność nie gorsza niż ognioodporność elementów żelbetowych. Z uwagi na wysokie cechy wytrzymałościowe elementów strunobetonowych, konstrukcje tego typu mogą być rozbie­rane i adaptowane w miarę zmian i unowocześnienia produkcji rolnej. Największe korzyści ekonomiczne wynikają jednak ze zmniejszenia kosztu przegród ściennych i pokrycia, ponieważ na wypełnienia kon­strukcji strunobetonowych można stosować dostępne i tanie materiały miejscowe. Wszystkie te cechy i zalety rozwiązań konstrukcji nośnej w strunobetonie przyczyniają się do znacznych efektów ekonomicznych.