Z trzech podstawowych sposobów naciągu wstępnego cięgien sprę­żających, a mianowicie naciągów: mechanicznego, termicznego oraz che­micznego mają zastosowanie w technologii wykonania elementów struno­betonowych głównie naciągi mechaniczne i w znacznie mniejszym stop­niu, a u nas w fazie doświadczeń, naciągi elektrotermiczne. Naciąg mechaniczny polega na wstępnym obciążeniu (naciągnięciu) cięgien sprężających w postaci pojedynczych drutów lub wiązek strun i zamocowaniu ich w takim stanie na odpowiednich oporach toru na­ciągowego lub formy. Z kolei następuje betonowanie — formowanie ele­mentu. Po stwardnieniu betonu i uzyskaniu przez niego wytrzymałości rów­nej 70-r-80% wytrzymałości miarodajnej następuje zwolnienie naciągu na oporach, dzięki czemu produ­kowany element betonowy zosta­je sprężony siłą wstępnego nacią­gu skracając równocześnie swą długość o wielkość (rys. 7-1). Istnieje szereg metod produk­cyjnych opartych na tej zasadzie wykonywania wstępnego spręża­nia elementów betonowych. Ogólnie biorąc metody te po­dzielić można na dwie grupy. Grupa pierwsza obejmować będzie metody, w których naciąg następuje na torze roboczym, a wykonywane wyroby pozostają w ciągu całego procesu produk­cyjnego aż do jego zakończenia na jednym i tym samym stanowisku. Grupa druga obejmować będzie metody, w których naciąg dokonu­je się w oporowej formie lub ramie, a wyroby przemieszcza się kolej­ no w procesie produkcji od jednego stanowiska roboczego do stanowisk następnych. Zarówno w jednej jak i drugiej technologii może być zastosowany bardzo wysoki poziom mechanizacji, a w grupie drugiej automatyzacja procesów produkcyjnych. Dla celów terenowej produkcji elementów sprężonych dla potrzeb wsi istotne znaczenie mogą mieć również i wytwórnie poligonowe, prze­nośne lub o bardziej stałym charakterze, z zastosowaniem specjalnego typu prostych torów naciągowych, a pozbawione ciężkiej i wymagają­cej dużych nakładów inwestycyjnych mechanizacji.