Tysiące ton stali i żelaza ulegają znisz­czeniom na skutek korozji Tworzenie się korozji (rdzy) szczególnie ułatwiają kwasy i kwaśne gazy. kondensacja pary wodnej itp. Przygotowanie podłoża i malowanie Powierzchnie malowane po raz pierw­szy należy oczyścić szczotką z kurzu i brudu, a następnie przeszlifować je papierem ściernym. Pierwsze malowanie wykonujemy grubszą warstwą lakieru, a po jaj wyschnięciu dwukrotnie malu­jemy cienkimi warstwami lakieru. Stosowanie do malowania elementów zewnętrznych bezbarwnego lakieru syn­tetycznego jest uzasadnione tylko wte­dy, gdy element możemy pomalować cały. Malowanie tylko powierzchni wi­docznych nie zabezpiecza drewna przed wilgocią, która dostaje się do drewna z boku, z tyłu, przez złącza elementów itp., powodując jego zniszczenie, odpa­danie lub łuszczenie się lakieru na stro­nie widocznej. Tego typu elementy (zewnętrzne drzwi, okiennice, ozdoby, balkony, tarasy, ogrodzenia) należy malować- przed zamontowaniem, sto­sując uprzednio na powierzchnie nie­widoczne farby impregnujące, gruntu­jące, a następnie lakiery. bariery, kraty, ogrodzenia, rynny i rury spustowe, piony kanalizacyjne itp. Ochrona przed korozją tych elementów polega przede wszystkim na polakiero-waniu ich właściwie dobranymi lakie­rami. Przed lakierowaniem metal musi być odpowiednio przygotowany Niewielkie ślady korozji można usunąć środkami chemicznymi. Bardziej skoro­dowane elementy oczyszczamy sposo­bem mechanicznym. Duże ilości rdzy odbijamy najpierw młotkiem, a następ­nie czyścimy szczotką drucianą i szlifu­jemy ścierniwem na płótnie szlifierką z tarczą ścierną. Do usuwania rdzy za stali i żelaza służy wiele różnych środków, wymaga­jących właściwego dostosowania do wielkości skorodowanego elementu i ro­dzaju metalu Do środków takich należy min. odrdzewiacz (Fosol), który można nanosić na powierzchnię metalu pędz­lem lub zanurzać w nim elementy. Po wyschnięciu element powleka się farbą miniową lub farbą antykorozyjną, a na­stępnie lakieruje. Minia ołowiana stanowi tradycyjny śro­dek zabezpieczający stal przed korozją. Obecnie, ze względu na właściwości trujące tlenku ołowiu będącego pod­stawowym składnikiem minii, coraz częściej stosowane są do ochrony metali farby antykorozyjne z wypełniaczami me będącymi truciznami, a równie do­brze zabezpieczającymi powierzchnię metalu przed korozją (np. Cynkor). Sto­sowanie samej farby antykorozyjnej nie daje pełnego zabezpieczenia metalu, dopiero pokrycie jej lakierem lub emalią stanowi skuteczną ochronę metalu przed wpływami zewnętrznymi. Farba antykorozyjna powinna być za­wsze odpowiednio dobrana do lakieru, którym będzie pokryta. Zasada doboru jest taka. że spoiwo wiążące w farbie antykorozyjnej i lakierze musi być jedna­kowe, np. nie można stosować farby antykorozyjnej na oleju lnianym, a la­kieru na spoiwie syntetycznym, gdyz w takim przypadku nastąpi zluszczenie się lakieru. Często farby antykorozyjne zawierają dodatki zwiększające przyczepność far­by zarówno do metalu, jak i lakieru oraz nadające jednocześnie kolor. Nazywa się je wówczas farbami podkładowymi (do gruntowania). Mają one zarówno właś­ciwości antykorozyjne, jak i kryjące Farby podkładowe nanosi się pędzlem lub przez rozpylenie (natrysk) bez wzglę­du na to, czy element stalowy znajduje się w pomieszczeniu czy na zewnątrz, z tym że elementy na zewnątrz należy gruntować dwukrotnie. Malowania nowych elementów. Powierzchnię metalową bez śladów ko­rozji malujemy farbą antykorozyjną, a następnie podkładową zwykłą (lub podkładową antykorozyjną). Ewentual­ne nierówności powierzchni wypełniamy kitem szpachlowym, który po wyschnię­ciu szlifujemy, a następnie nanosimy lakier syntetyczny lub olejny, w zależ­ności od tego, jakie były stosowane farby podkładowe i szpachlówka. Na­roża elementów można malować lakie­rem odpornym na uderzenia (np. sa­mochodowe, renowacyjne — ftalowe). Malowania elementów uprzednio malowanych. Malowanie elementów z nie uszkodzoną powloką lakierniczą Powierzchnię należy dokładnie przeszli-fować papierem ściernym i pokryć la­kierem. Malowanie elementów z uszkodzoną powloką lakierniczą Miejsca skorodo­wane oczyścić szczotką stalową i pa­pierem ściernym, następnie pokryć farbą podkładową antykorozyjną. Całą po­wierzchnię lekko przeszlifować papie­rem ściernym i dwukrotnie pokryć lakie­rem. Malowanie elementów ze zniszczoną powloką lakierniczą Stary lakier należy usunąć mechanicznie (szczotki stalowe, papier ścierny, szlifierka) lub chemicznie (specjalne środki do usuwania starych powłok lakierniczych — sposób użycia i warunki bezpieczeństwa podane są w instrukcji użycia). Miejsca skorodo­wane oczyścić Malować jak elementy nowe. Lakierowanie grzejników central­nego ogrzewania wykonujemy tak samo jak innych elementów metalowych (rys. 64). Lakier do grzejników musi być szczególnie odporny na niszczenie (roz­miękczanie i zmianę koloru) z uwagi na wysokie i zmienne temperatury. Zazwy­czaj grzejniki dostarczane przez produ­centa są lakierowane. Nowe grzejniki — nie malowane — należy pokryć dwukrotnie farbą grun­tującą, a następnie lakierem do grzejni­ków. Malowania przewodów (rur pieca). Nie należy ich malować lakierem do grzejników ze względu na wysokie temperatury. Wytrzymałe na wysokie temperatury są tylko lakiery specjalne, izw. żaroodporne, brązy srebrne i złote nakładane pędzlem oraz pasta grafitowa nakładana szczotką. Przed malowaniem powierzchnię należy oczyścić z rdzy i resztek odpadającej starej farby