Jedną z głównych zalet każdej konstrukcji szkieletowej jest duża, niemal nieograniczona swoboda w doborze materiałów i elementów na przegrody. Na osłony i wypełnienie szkieletu nośnego mogą więc być stosowane materiały o małej wytrzymałości, dostatecznej dla przenie­sienia ciężaru własnego, lecz o dobrych własnościach izolacji cieplnej, wilgotnościowej i akustycznej. Tym samym grubości ścian osłonowych i zużycie materiałów ściennych są znacznie mniejsze niż w ścianach przenoszących obciążenie z dachu i ze stropów oraz mających jedno­cześnie spełniać wymagania cieplno-wilgotnościowe dla danego rodzaju budynku. Określone wyżej zalety konstrukcji szkieletowej wykazuje w całej pełni konstrukcja szkieletowa zmontowana z drobnowymiarowych ele­mentów strunobetonowych. Ponadto szkielet z elementów strunobetono­wych stwarza możliwość zastosowania do wykonania ścian wszystkich tych materiałów tradycyjnych, które dotychczas były i są stosowane w budownictwie rolniczym, a przede wszystkim materiałów miejsco­wych. Materiały miejscowe mogą być użyte do wykonania ścian osłono­wych w szkielecie zarówno w wykonaniu tradycyjnym, a więc np. przy użyciu deskowania lub w postaci różnego rodzaju bloków i pustaków układanych między słupami szkieletu, jak i w postaci mniejszych lub większych elementów prefabrykowanych. Najlepsze rezultaty techniczne i ekonomiczne uzyskuje się przy za­stosowaniu do budowy ścian osłonowych elementów prefabrykowanych w postaci np. lekkich płyt wypełniających (pionowych lub poziomych), które stypizowane i znormalizowane mogłyby być produkowane w dłu­gich seriach w stałych wytwórniach prefabrykatów. W tym bowiem przy­padku byłyby stworzone warunki do zastosowania w pełni uprzemysło­wionej metody wznoszenia budynków. Do czasu opracowania i stypizowania tego rodzaju elementów ścien­nych muszą być stosowane w chwili obecnej, w.okresie przejściowym, materiały miejscowe w postaci bloków i pustaków oraz małych elemen­ tów prefabrykowanych w postaci np. dyli, względnie inne prefabrykaty stosowane dotychczas w budownictwie ogólnym, po ich przystosowaniu do budynków rolniczych o konstrukcji szkieletowej z betonu strunowe­go. Prefabrykaty te mogą być wykonywane z materiałów miejscowych na placu budowy lub w istniejących małych zakładach prefabrykatów, produkujących różnego rodzaju elementy. Materiały używane do wypełnienia szkieletu strunobetonowego moż­na, w zależności od przeznaczenia budynku, podzielić na następujące 3 grupy: materiały stosowane w budynkach nieocieplonych i nieogrzewa-nych, materiały stosowane w budynkach ocieplanych ciepłem wydziela­nym przez organizmy zwierzęce, materiały stosowane w budynkach ogrzewanych za pomocą pie­ców lub centralnego ogrzewania. Materiały wymienione w punkcie c) nie wymagają omówienia, po­nieważ w zakresie charakterystyki tych materiałów istnieje obszerna literatura fachowa. Ponadto stosowanie ścian osłonowych w budynkach ogrzewanych uzależnione jest w dużej mierze od systemu ogrzewania, z uwagi na ich niewymierną pojemność cieplną. Ściany osłonowe dla budynków rolniczych nieocieplonych i nieogrze-wanych spełniać powinny następujące wymagania: ochrony przed wpływami atmosferycznymi, tzn. wiatru i deszczu, ochrony przeciwpożarowej w zależności od potrzeb. Takie same wymagania stawia się również ścianom osłonowym w bu­dynkach ocieplanych ciepłem własnym zwierząt, a ponadto spełniać mu­szą one dodatkowo następujące funkcje: — ochrony wnętrza budynku przed kondensacją pary wodnej, zabezpieczenia przed kondensacją pary wodnej w samej prze­grodzie, zachowywać określone temperatury, w poszczególnych pomiesz­czeniach, zwłaszcza przeznaczonych dla różnych gatunków zwierząt. Zgodnie z odpowiednimi przepisami prawa budowlanego, ściany dla budynków rolniczych nieocieplonych i nieogrzewanych nie muszą być izolowane termicznie, tzn. ich współczynnik przenikania ciepła może być większy od 1,0. Natomiast ściany dla budynków ocieplonych, lecz nie ogrzewanych, zwłaszcza dla budynków przeznaczonych na pobyt zwie­rząt, powinny być odpowiednio izolowane termicznie, a ich współczyn­nik przenikania ciepła powinien być mniejszy od 1,0 i wahać się w gra­nicach od 0,6 do 0,8. Ze względu na możliwość występowania stosunkowo dużej wilgotności względnej w pomieszczeniach inwentarskich — w gra­nicach 75H-85°o, konieczne jest stosowanie paroizolacji w ścianach osło­nowych, celem nie dopuszczenia do ich zawilgocenia, a przez to zmniej­szenia ich zdolności izolacyjnej. Z uwagi na przewidywaną możliwość wymiany przegrody w przy­padku zmiany przeznaczenia budynku lub niespełnienia jej roli w stop­niu dostatecznym przyjęto następujące założenia: ściana osłonowa występuje na całej długości ścian podłużnych bu­dynku w postaci pasa podokiennego; nad ścianą przebiega pas okien (rozwiązanie takie przedstawiono w rozdz. 2), ściana osłonowa występuje w pasie ścian podłużnych w postaci pełnego wypełnienia szkieletu nośnego, ściana osłonowa stanowi ścianę szczytową lub poprzeczną dzielącą poszczególne pomieszczenia w zależności od potrzeb. Dla wszystkich trzech grup budownictwa rolniczego ściany osłonowe mogą być wykonywane zarówno z materiałów pochodzenia miejscowego jak i materiałów pochodzenia przemysłowego w postaci pustaków, blo­ków itp. lub prefabrykatów. Oddzielne i nie mniej trudne do rozwiązania zagadnienie w budyn­kach rolniczych stanowią zewnętrzne przegrody przekryć płaskich, zwłaszcza stropy i stropodachy. Stropy w budynkach inwentarskich po­winny być przystosowane do przenoszenia obciążeń użytkowych w gra­nicach ok. 300 kG/m2, ponadto powinny być ogniotrwałe i nie przepusz­czające pary wodnej. Stropodachy natomiast nie przenoszą innych obcią­żeń użytkowych poza śniegiem i wiatrem. Powinny one być również ogniotrwałe, nie przepuszczające pary wodnej i mieć dobre właściwości cieplne. Współczynnik przewodności cieplnej dla stropodachów powinien mieścić się w granicach 0,4-=-0,5, przy wilgotności względnej pomieszczeń 75-4-85%. Najbardziej przydatnym typem przegrody poziomej jest stropo­dach wentylowany, umożliwiający odprowadzenie ewentualnej pary wod­nej na zewnątrz przegrody. Sprawa odpowiedniego doboru materiałów oraz konstrukcji przegród ściennych stropowych oraz stropodachowych w budownictwie rolniczym jest wciąż jeszcze przedmiotem intensywnych poszukiwań.