Ściany w mieszkaniach są pokryte warstwą tynku. Pod około 13-mili-metrową warstwą tynku znajduje się beton, cegły lub beton spienio­ny (siporex). Praktycznie, gwoździk stalowy można wbijać jedynie w warstwę tynku. Ze względu na kru­chość tynku, na takim gwoździku nie można zawieszać cięższych przedmiotów. Do zawieszenia np. lekkich obrazów można zastosować specjalne kątowe wieszaki (rys. 438). Mogą to być wieszaki 1 na dwa gwoździki lub wieszaki pojedyncze 2. Do takich wieszaków są stosowa- ne specjalne cienkie, stalowe gwoź- dziki 3. Wbijając gwoździk 3 w ścianę 4, przerywamy wbijanie w momencie wyczucia twardego opo- ru. Wieszak 2 powinien być obcią- żony pionowo w dół. Do zawieszania lekkich przedmio­tów możemy w ścianie zamocować wkręty do drewna. Zwykły wkręt do drewna 1 (rys. 439a) owijamy ściśle drutem aluminiowym (lub miedzianym) 2. Drut 2 owijamy do­kładnie w szczelinach gwintu wkrę-ta (rys. 439b). Tak owinięty wkręt osadzamy w gipsie w otworze ścia­ny 4. W chwili wysychania i tward­nienia gipsu ostrożnie wykręcamy wkręt I. W ścianie pozostają osa­dzone w gipsie zwoje drutu 2. Po wyschnięciu gipsu możemy wkrę­tem I przykręcać do ściany różne drobne przedmioty (rys. 439c). Jednak do zawieszania na ścianie cięższych przedmiotów, jak półki, szalki itp., musimy wmontować w ścianie bardziej solidne haki lub za­czepy. W celu osadzenia specjalnych kołków należy w ścianie wykuć lub wywiercić dość głęboki, cylindrycz­ny otwór. Do wykuwania otworu w ścianie musimy nabyć specjalny przebijak. Może to być przebijak rurkowy (rys. 440a) lub też przebijak krzy­żowy do betonu (rys. 440b). Przebijakiem 1 (rys. 441) można wykuć precyzyjne cylindryczne otwory. W czasie wybijania otworu w ścianie należy dość silnie ude­rzać ciężkim młotkiem 2 w główkę przebijaka. Młotek powinien ude­rzać dokładnie wzdłuż osi przebija­ka. Nie zaleca się osobom nie ma­jącym wprawy trzymania przebija- ka w dłoni; najlepiej wtedy w li­stewce 3 wywiercić okrągły otwór, w którym będzie osadzony przebi­jak. Listewka 3 tworzy uchwyt do prowadzenia przebijaka. W czasie ewentualnego uderzenia obok prze­bijaka uderzymy młotkiem w lis­tewkę, a nie w rękę. W celu zapobieżenia zanieczysz­czeniu podłogi przez żwir możemy poniżej otworu przykleić pasek po- loplastu 4, który przytrzymuje ry­nienkę 5 zwiniętą z bryslolu. Uwaga! W żadnym przypadku nie należy wykuwać w ścianie otwo­ru na wylot, wybijając cegłę tylko z jednej strony. Mogłoby się bo­wiem zdarzyć, że w chwili przecho­dzenia na wylot, po przeciwnej stro­nie odłupiemy połowę ściany w ła­zience. Otwór wykuwamy do poło­wy z jednej strony, a następnie przenosimy za pomocą dokładnego pomiaru punkt wykuwania na dru­gą stronę ściany. Z drugiej strony wykuwamy drugą część otworu. Przy dokładnym pomiarze oba otwo­ry będą w jednej osi. (Znacznym ułatwieniem podczas trasowania po­łożenia otworu z dwóch stron ścia­ny może być „waga wodna" opisa­na na rys. 339). W czasie trasowania wyznaczamy na ścianie ołówkiem punkt wyku­cia otworu (rys. 442a). Niestety po wykuciu wyznaczony punkt zniknie wraz z wykruszonym tynkiem. Przy­kładamy więc linijkę lub krawędź kartki papieru do poprzednio nary­sowanego krzyża i ponownie znaj- dujemy wyznaczony poprzednio punkt, by w czasie zastygania gip­su starannie ustawić końcówkę za­czepu. W wykutym w ścianie otworze można osadzić i zagipsować drew­niany kolek. Po wyschnięciu gipsu w kołek wbijamy hak 1 ': wkręca­my wkręt do drewna. Ten trady­cyjny sposób wmontowania haków w ścianie wcale nie jest najlepszy. Bardziej praktyczne jest wywierce­nie w ścianie otworu o małej śred­nicy i osadzenie w nim specjalnego kołka. W sklepach „1001 Drobiazgów" i w sklepach gospodarstwa domowe­go można nabyć specjalne samoza-kleszczające się kołki (rys. 443). Kołek 1 z tworzywa sztucznego ma wewnątrz otwór do wkręcenia wkręta 2. W czasie wkręcania wkrę-ta końcówki la i lb kołka rozchy­lają się, co spowoduje zakleszczenie się kołka w cylindrycznym otworze w ścianie. W miarę możliwości należy w ścianie 1 (rys. 444) wywiercić otwór o jak najmniejszej średnicy, takiej aby moż. było wcisnąć w otwór całkowicie kołek 3. Po wstawieniu kołka i wstępnym wkręceniu wkrę-ta 4 uderzamy go bardzo lekko młotkiem 5. Dopiero teraz wkręta­kiem 6 wkręcamy wkręt 4 do właś­ciwego oporu. Do wiercenia otworów w ścianie musimy nabyć (w sklepie narzędzio­wym) specjalne wiertło do betonu. Wiertło I (rys. 445) ma w końców­ce wspawaną płytkę 2 z węglików spiekanych. Twarde krawędzie płyt­ki 2 ścinają warstwy betonu w cza­sie wiercenia otworów w ścianie. Uwaga: wiertło i należy przed wierceniem bardzo silnie zacisnąć w uchwycie wiertarki 3. W tym ce­lu klucz uchwytu wkładamy kolejno we wszystkie trzy otwory na obwo­dzie główki uchwytu i zakręcamy bardzo silnie do oporu. W zasadzie wiertłem do betonu można wiercić otwory przy użyciu wiertarki napędzanej ręcznie, co jest jednak dosyć uciążliwe. Znacznie łatwiej jest wiercić wiertarką na­pędzaną elektrycznie. Doskonale pracuje się z zastosowaniem nasad­ki udarowej do wiertarki. Wiertło osadzone w nasadce udarowej nie­zależnie od obrotów jest przesuwa­ne osiowo — pulsacyjnie, co znacz­nie przyspiesza wiercenie otworu w ścianie. W czasie wiercenia należy wiertło do betonu chłodzić, zanu­rzając je co kilkanaście sekund w wodzie. Do celów domowych najbardziej są przydatne wiertła do betonu o średnicy 6,7 lub 8 milimetrów. Zamiast stosowania samozaklesz-czających się kołków z tworzywa sztucznego można zrobić zaczepy w ścianie według rys. 446a. W zależności od ciężaru zawiesza­nego przedmiotu zaczep można zro­bić ze szprychy rowerowej, moto­rowerowej lub motocyklowej. Po wymierzeniu głębokości otwo­ru szprychę 1 należy wygiąć w kształcie haczyka la. Po zaciśnięciu szprychy w imadle końcówkę la należy zgiąć w kierunku oznaczo­nym na rysunku strzałką, aby uzy­skać sprężynujący zaczep Ib. Za­czep Ib powinien być tak odgięty, aby z dużym oporem dał się wbić w otwór w ścianie. Końcówkę szprychy wbijamy ude­rzając młotkiem w nakrętkę 2 wkrę­coną na szprychę. Po wbiciu i wy­pełnieniu otworu rozrzedzonym gip­sem, wciskamy w otwór klin drew­niany 3. Pod nakrętkę 2 można podłożyć dodatkową metalową pod­kładkę. Jeżeli chcemy przeciągnąć pomię­dzy przeciwległymi ścianami w ła­zience grubą nić nylonową do su­szenia bielizny, wtedy robimy za­czep wg rys. 446b. Z odcinka dru­tu stalowego (lub c