Odporność ogniową elementu konstrukcji budowlanej charakteryzuje okres czasu, przez który — w warunkach pożaru — element spełniać będzie swoją funkcję w budynku, a więc nie ulegnie w tym czasie zniszczeniu lub nad­miernym odkształceniom, stanowić będzie szczelną przegrodę dla płomieni i dymu, a jego zewnętrzna powierzchnia nie stykająca się z ogniem nie ule­gnie zbytniemu nagrzaniu. Z uwagi na złożoność zjawisk jakie zachodzą w elemencie konstrukcyj­nym, który znajduje się w warunkach pożaru, jego odporność ogniową ustala się na podstawie odpowiednich prób laboratoryjnych przeprowadzonych w spe­cjalnych piecach badawczych. W piecach tych element budowlany poddawany jest działaniu wysokiej temperatury pożaru, przy czym wzrost temperatury w czasie przeprowadzo­nej próby, powinien przebiegać zgodnie ze znormalizowaną funkcjąJ) „tem­peratura — czas". Obok prób w warunkach laboratoryjnych odporność ogniową elementów można badać w warunkach naturalnych, wywołując pożar w pomieszczeniu, specjalnie w tym celu przygotowanym. Wzrost temperatury w warunkach naturalnych jest na ogół podobny do funkcji znormalizowanej, niekiedy bywa jednak dość przypadkowy, w związku z czym, z uwagi na porówny­walność wyników, większą wagę przypisuje się zwykle badaniom laborato­ryjnym. Stopień odporności ogniowej elementu budowlanego określa się miarą czasu od momentu rozpoczęcia badania do chwili wystąpienia w badanym ele­mencie jednego ze stanów granicznych, a mianowicie: powstania pęknięć lub szczelin, przez które przedostaje się dym lub ogień; wystąpienia na nienagrzewanej powierzchni — temperatury średniej 150°C ponad początkową temperaturę otoczenia, lub temperaturę 220°C w jednym miejscu, niezależnie od początkowej temperatury otoczenia: utraty nośności elementu lub innej postaci jego zniszczenia. Określenie warunków, w których następuje utrata nośności elementu ma charakter umowny, ponieważ wyczerpanie się nośności elementu nie zawsze jest związane z jego zniszczeniem. Na przykład element zginany, który do­znał znacznych ugięć, nie spełnia właściwie już swej funkcji w budynku pomimo, że nie uległ jeszcze całkowitemu zniszczeniu. Według wstępnych ustaleń opracowanych przez ISO2) uważa się, że ele­ment utracił swoją nośność, jeśli jego całkowite ugięcie podczas próby ognio­wej wynosi więcej niż ^- rozpiętości. Według polskich przepisów') elementy budowlane, w zależności od ich odporności ogniowej, dzieli się na pięć klas, a mianowicie: klasa A — oznacza odporność ogniową w ciągu 4 godz. klasa B — oznacza odporność ogniową w ciągu 2 godz. klasa C — oznacza odporność ogniową w ciągu 1 godz. klasa D — oznacza odporność ogniową w ciągu 0,5 godz. klasa E — oznacza odporność ogniową w ciągu 0,25 godz. Stopień odporności ogniowej elementu budowlanego zależy w znacznym stopniu od tego jak szybko pod wpływem wysokiej temperatury pożaru ule­gają zmianom cechy fizykomechaniczne materiałów, z których on został wy­konany. Rodzaj betonu ma duży wpływ na odporność ogniową elementów. Z uwagi na mniejszą przewodność cieplną, elementy z betonów lekkich wykazują z reguły większą odporność ogniową niż takie same elementy wy­konane z betonu zwykłego.